Orzeczenie podważa wieloletnie stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który przez blisko 13 lat uznawał, że ładunek może być niepodzielny tylko wtedy, gdy nie ma możliwości przewozu go w mniejszych częściach bez przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu normatywnego.

Sprawa dotyczyła przewoźnika, który realizował transport 12 stalowych kratownic o długości 22 metrów każda, na podstawie zezwolenia kategorii IV na przewóz nienormatywny. Podczas kontroli WITD w Bydgoszczy uznano, że zezwolenie nie obejmuje przewozu, bo kratownice są "podzielne" pod względem masy – rzekomo można je było przewieźć w mniejszych partiach, nie przekraczając 40 t masy całkowitej.

NSA stwierdził jednak, że zgodnie z unijną definicją "ładunku niepodzielnego", kluczowy jest nie tylko aspekt masy, ale i długości. Nawet transport jednej kratownicy wymaga użycia pojazdu ponadnormatywnego, więc nie można mówić o podzielności ładunku, jeżeli każda część osobno również wymaga takiego przewozu.

Orzeczenie to może zmienić praktykę organów kontrolnych. Do tej pory wielu przewoźników było karanych na podstawie zbyt wąskiej interpretacji pojęcia ładunku niepodzielnego, co często skutkowało wysokimi karami finansowymi.

NSA wyraźnie wskazał, że jeśli transport jakiejkolwiek części ładunku nadal wymaga pojazdu przekraczającego normy długości, szerokości lub masy, to całość uznaje się za ładunek niepodzielny. Przewoźnicy, którzy spotkali się z podobnymi zarzutami, mogą powoływać się na wyrok II GSK 2318/24 zarówno w odwołaniach od kar, jak i w postępowaniach sądowych.

Wyrok jest prawomocny, co oznacza, że GITD nie ma już możliwości jego zaskarżenia. Jeśli taka linia orzecznicza się utrwali, organy kontrolne będą musiały zmienić dotychczasowe podejście, co może ułatwić prowadzenie przewozów nienormatywnych w Polsce.